می تابد

خطوط موازی ِ اکنون

و ذهن من 

زاویه ای ندارد 

که ظلمت تباهی را 

به رنگین کمان ِ توهم 

بیاراید .

اما زندگی عادی یادم رفته بود .

- جزیره وقتی بر اساس ِ یک اتفاق ِ ساده ی ِ زیستی تکه تکه می شود ، درد هم

می گیرد ؟ اصلاْ یادش می آید قبلاْ چگونه می زیسته ؟ ذرات وجودش که جدا شده ،

 کجا می ریزد ؟ میان ِ آب ؟ در آن اعماق ؟

زندگی عادی چیزی مثل ِ خرید شیرینی عید از قنادی بهار بود که اگر نبود عید پدر

عید نمی شد .مثل ِ خریدن ماهی از سرچشمه . مثل ِ گرفتن ِ هر چیز از اصلش از

مرکزش .

برای ِ پدر زندگی بدون این اصلها و مرکزها معنایی نداشت . خودش هم یک مرکز ِ

اصلی بود . تغییر نمی کرد .

و اصلهای ِ من همه گم شده بودند . مثل ِ تشعشعات ِ نوری که از منبعش جدا شده و

در فضا معلق ، حالا باید به راه ِ خود می رفتم . بازگشتی نبود . پشت ِ سری وجود

نداشت و همه چیز جدا شده بود . از بی تفاوتی ِ فضایی که در آن رها شده بودم ،

می ترسیدم .

در خواب ها م دستی تیغ ِ تیزی را بر دست ِ دیگر می کشید و این تصویر مدام در

ذهنم می چرخید . در تاکسی ، در حمام ، یا صبحها که هنوز نمی دانستم که خوابم

یا بیدار . فقط  یک دست بود که با حرکتی سریع و آرام ناپدید می شد و تیغ  را

می کشید .

مرگ ِ بدون ِ درد تنها یک رویا بود . مرگی که تنها در ثانیه ای همه چیز تمام شود .

اما تمام نمی شد . قطره قطره می رفت .

این اتفاق هم که می افتاد در نهایت چیزی در دنیا عوض نمی شد . شاید تنها تفاوت

امشب و شبهای ِ قبل این بود که یک نفر راحت می خوابید .یا یک قصه تمام می شد .

اما از درد می ترسیدم و شهامت آن را نداشتم که قطره قطره تمام شوم . شاید هم ترس

 نبود . شاید هنوز فکر می کردم که به منبعی وصلم یا می شود که دنیا کوچکتر شود .

برای کیا ی عزیز :

        گاهی  ظهور ِ دسته ای از واژگان  ِ نو

        بکری ِ فکر ِ پاک ِ مرا  چاک  می دهد

        می ترسم از تولد عیسای ِ شعر ِ خویش

        می ترسم  این  درخت

                              باری نیاورد

      مثل ِ اینکه تا به حال در ماه  قدم میزدی . غافل از اینکه چه سیاهچاله های ِ

      آدمها تنها در شرایط عادی آدم بودند . به محض اینکه این روال کمی از مسیر

      و گاه درنهایت ِعشقها خیانتی مرموز نهفته بود . درعین ِ خوشی ِ همان روزهای ِ

گنگ ، ناگهان می فهمیدی که در برهوت دست و پا می زدی .

       خیانت ، لجن ِ حوضی همیشه آبی بود . با هر چه ماهی هرچه آب ، باز هم

بوی ِماندگی می داد . بوی ِ چیزی که ماهیتی نداشت . چیزی که نمی دانستی در

زیرش چه خفته است .

بوی چیزی که نمی دیدی و نمی دانستی چیست ؟ مثل ِ مرگ بود . مرگی تدریجی .

مرگی که ذره ذره می کشت . درد داشت . فقط درد بود که رهایت نمی کرد . حس

کسی که دیگراز آن ِ تو نبود . سلولهای ِ تنی که از لمس ِ تو خارج می شد . فکری

که از تو خالی بود . خالی می شد و پر می شد  با  حضور ِ کسی که گاه می شناختی

و گاه نه . و این کابوس تمام نمی شد . می شد جزء زندگی ِ هر شبت . رژه می رفت

درثانیه ثانیه های ِ هر روزت و رهایت نمی کرد . خفه می شدی ، رهایت نمی کرد .

نمی رفت . مثل ِ بختک می افتاد روی ِهستی ات . می خواستی رهایت کند نمی شد .

می خواستی رهایش کنی نمی توانستی . می خواستی بمیری نمی شد . فقط نمی شد .

همه چیز نمی شد و آرام آرام روی ِ همان حوض ِ پر از آب ، تجزیه می شدی بی

آنکه بدانی در ذرات ِ آن لجن چه می گذرد ؟

ذهن می شد بستر ِ خالی یک تخت ، که در چین و چروک ِملحفه های ِ سپیدش ،

دو تن دست و پا می زد .

و از کنجکاوی تا همیشه ، مغز ِ استخوانت هم تیر می کشید و یک سایه که تا ابد

می ماند . روی ِ دوشت . روی ِ روزهایی که نیامده بود . روی ِ روزهایی که

می توانستی دوست داشته باشی ، کسی را ، حتی خودت ...

      در عالم بچگی ، میان ِ تهی ِ جعبه ی ِ تصویر دیدم که دو خیاط ِ شیاد برای ِ

پادشاهی  لباسی دوختند که در واقع هیچ نبود . پادشاه  لخت بود اما در توهمش

زیباترین لباس ِ جهان را بر تن داشت . عشق همان لباس ِ عریانی بود . با توهمی 

فریفته می شدی و روزها سَر می شد . می گذشت . ناگاه چشم باز می کردی که

هیچ بر تنت نبود .

بوی ِ تهران ِ قدیم می داد . اشباحی که در پس زمینه ی ِ قهوه ای ِ ذهنت ، در

خیابانهای ِ حالا کهنه ای که روزی برو بیایی داشتند راه می رفتند . با وقار .

اما نبودند . فقط تصویر بود . جسم نداشت . لمس نمی شد .

و روزها و روزهای ِ بسیار در پیاده روی ِ خیابانهای ِ شهر می گذشت تا به ناگاه

حادثه ای ، ضربه ای ، تلنگری به یادت بیاورد که در خوابی و مثل ِ یک مستی

ابلهانه می پرید و تمام می شد .

دیگر برف نمی آمد . خیابانها بیخود طویل نمی شدند . می شدند همان پیاده روهای ِ

خسته کننده سابق . همان مغازه های ِ کسل و بی رمق که فقط چشم را می ربود .

زندگی  به همان  یکنواختی ِ روزهای ِ ساده  باز می گشت . سیگارها طعم ِ گس ِ

روزمرگی می داد و هیچ نغمه ای دلت را نمی برد .

"تو" می شد همان آشنای ِ سابق . فقط دیگر دردی در کار نبود . درد تمام می شد .

"تو" تمام می شد . دنیا تمام می شد و زندگی می رفت که دوباره بیاید ...

گاه خودت با ذهنت چیزی می ساختی که بعدها عاجز می شدی از آفرینشش . مثل ِ

نوبل که دینامیت را ساخت . مثل ِ آن کسی که بمب ِ اتم را ساخت . دیگر پشیمانی

سد ِ وقوع ِ حادثه ای نمی شد . دیگر پشیمانی نمی توانست از افتادن ِ آن خوشه های ِ

حماقت جلوگیری کند . ناگهان که  نه ، ذره  ذره منفجر می شد و می ترکید . حتی

وقف ِ تمام ِ عمر و ثروتت ، تمام ِ هستی ات و تمام ِ آنچه که داشتی ، دردی را دوا

نمی کرد که هیچ ، درد هم می افزود .

و انتظار ...درد داشت .دردی که در عرض ِ لحظه ها کش می آمد .مثل ِ تمام ِ شبهایی

که به صبح نمی رسید و زمستان ِ کشداری که بوی ِ ماندن می داد و تمام نمی شد .

تا ریشه ی ِ دندان هم در دردی لذیذ می سوخت .همیشه چیزی کم بود .همیشه چیزی

کم می آمد و یک پای ِ معادله می لنگید .معلوم و مجهولی که هر لحظه رنگ عوض

می کرد . همیشه یک چیز کم می آمد . مثل ِ پارچه هایی که گاه و بیگاه برای ِ مادر

سوغات می آوردند . پارچه های ِ لنگه به لنگه ای که به هیچ جا نمی رسید . چیزی

را نمی پوشاند . فقط بود . فقط پارچه بود . این هم فقط بود . اما چیزی نبود ...

       پدربزرگ بوی ِ پگاه ِ مسافرت می داد . بوی ِ تجربه های ِ شگرف و وسیع .

مثل ِ خیابان ِ فردوسی کهن بود و آرام . طویل و سر به زیر . با تعدد ِ مغازه های ِ

کهنسال و پستوهایی که بوی ِ نرمی ِ خاک می داد . وقتی رفت ، روحش در قالب

یک خیابان ماند و گرمایش در ظهری تابستانی بر فرق ِ مجسمه ای کتاب به دست .

ظهر ِتابستانی خیابانی که زمستانش هم گرم بود . برف داشت ،اما برفش برف نبود .

می درخشید و نور می داد و تنهایی ات را می بلعید . نخستین بار در گرمای ِ برف ِ

همین خیابان بود که عاشق شدم و عشق ...

      عشق مثل ِ این بود که کسی با سرپنجه ی کودکی اش ، خطوط ِ کج و معوج

بکشد روی تخته ی همیشه سیاه ِ زندگی . یک گیجی ِ عجیبی داشت . یک  گیجی ِ

توام با سرخوشی ِ گنگ . مثل ِ ویارهای ِ یک آبستن بود . از بوی ِ هوا هم تمام ِ

وجودت را بالا می آوردی .

روزهای ِ اول مثل ِ خوشی ِ یک تابستان ِ گرم ِ همیشه در آب تنی ، می گذشت .

کم کم زمستان می شد و کم می آوردی از این همه یکنواختی ِ صادقانه . تنها من

بودم و خودم . هیچگاه هیچ ضمیر ِ دوم شخصی نبود . ضمیر دوم شخص تنها در

تخیلاتم شکل می گرفت ، رشد می کرد و ساخته می شد ...

ایستادگیِ درختِ سرو

در کنارِ تابلوِ

        " توقف مطلقاً ممنوع "

...

من زود ریشه دوانده ام ،

یا جاده ها

      خیلی دیر

          به منطقِ قوانینِ احمقانه

                               دست می یابند؟