ذهن الکن ستاره بشمارد...ذهن یاغی ستاره می چیند
|
دیشب در خواب پدر را دیدم میگفت : "من اردشیر اول هخامنشی هستم و یاخته هایِ تنم مملو از فرٌه ایزدیست" و....
از خواب پریدم دیدم که دیگر نیست.
مادر به آسمان نگاه میکرد در دل میگریست...
+ نوشته شده در 85/08/28 12:12 توسط سمانه |
مادر میشود امشب در قصه های کودکیم گم کنی مرا؟
قصه ای که گرگهایش به خواب رفته اند رودخانه هایش به ناکجاآباد نمی ریزند قصه ای که خانه هایش شکلاتی نیست و غولی مهربان آرزوهای ابلهانه را تعبیر نمی کند.
میشود در گنجینه های معبدی مدفون کنی مرا ؟ یا با بار شتران به هند روانه ام کنی ؟
مادر آخر دنیا کجاست ؟ میدانی ؟ این قافله ها از کجا می آیند که اینگونه خسته اند ؟
من زبان شتران تشنه را می فهمم نژاد ما یکی است ما را برای بندگی آفریده اند
ما حاملان گنجهای نهفته ایم اما همیشه ی خدا دستمان تهی است
می شود امشب به درونت باز گردانی مرا ؟
یاوه نمی گویم دلم گرفته است خسته ام خسته ....
+ نوشته شده در 85/08/21 14:48 توسط سمانه |
دوباره مسخ و این بار ، در جدارِ سنگهایِ آتشکده ای ویران ، بنا شده به دستِ پیروانم در سده هایِ نخستِ نبودِ هجریِ من ، عمود روئیده ام در امتدادِ افق . هنوز وحیِ تو جاری در انزوایِ رگ برگم . در انتظارم ، شاید چوپانی ، گله اش را به چرا می برد در این حوالیِ دور . شاید به یاد بیاورم چگونه زیستم ؟ شاید به یاد بیاورم که هرز نیستم ... + نوشته شده در 85/08/13 9:38 توسط سمانه |
در بهتِ واژه واژه ، بیت بیتِ شاهنامه در اندوهِ این پدرانِ بیکس و مغموم این سرنوشتِ من است که شکل می گیرد که رنگ می بازد . ای کاش در چرخه یِ این تسلسلِ واهی این بار چوپانی زاده شوم که رمه هایش را در مزرعه ی چشمانت به چرا می برد . ای کاش چوپانی زاده شوم که در غربتِ غاری بکر، یا در تقاطعِ یک شهاب و یک درخت ، یا در رحمِ مرطوبِ مادرم ، شاید در لرزه هایِ خنجری بر گلویِ عشق ، به پیامبری در سرزمینِ واژه ها مبعوث شوم .
شاید این بار جبرئیل تو باشی . یادت باشد : خواندن بلد نیستم ، با لرزشِ سر انگشتانت مبعوثم کن .
نه خنجر می خواهم نه تبر همین ستاره ها که از چشمانِ تو فرو می ریزند ، برایِ یک عمر معجزه یِ بودن ، کافیست .
چه تقابلِ غریبی است میانِ بودن و وهمِ بودن .
+ نوشته شده در 85/08/06 19:21 توسط سمانه |
|
یه درختِ انجیر تویِ حیاطِ پشت خونمون بود... دیروز دیدم حیاطِ خونه خراب شده و اثری از درختِ انجیر نیست . پنجره ی اتاقم , ابتدایِ درختِ انجیر بود . به رسمِ اینکه اسمِ شهیدا رو میذارن اول کوچه...ابتدای اینجا هم باشه به نامِ تو
صفحه نخست
|
