من و درختِ انجیر

    در یک تبانی ِابدی

             به هم قول دادیم که

                         کوتاه باشیم و

                                      بلند

                                       فکر کنیم.

می ترسم یک روز

    از خواب بیدار شوم

         ۲ را در ۲ ضرب کنم

                 و ۴ نشود .

آنوقت با کدام منطقِ فرسو ده ای

                                      اثبات کنم که

                                                   هستی ؟

آیا نمی شود

         قبل از مرگِ تدریجی ات

                     ادله ای از جنسِ

                        " دوست دارم پس هستم "

                                                          بیافرینی

                                       تا در مجمعِ عاشقانِ اندیشمند

                                            یا اندیشمندانِ عاشق

         برایِ اثباتِ یک حماقت

            جیبهایِ مملو از هیچم را

                      دستپاچه و نا امید

                                 زیر و رو نکنم ؟

...

آیا نمی شود ؟

یک موش کور

نقب می زند به خاطراتم

                                  تا بیابد

گنج عظیم لحظه های بودنش را

     و همیشه

            فراموش می کند

                          که کور است ‌

                                         کور...