فرسوده می شوم

      مانند درختی ستبر

           در رطوبتِ منطقه ایِ حاره

سلولهایم

             دچارِ فرسایشیِ ابدی است

وپیوسته

          چروک بر می دارم ،

                                 در هراسم

در هراس

از قرابتی که نهفته است

                      در کنه مامن جنگلی ام

و فکر میکنم خورشید

               حجمِ غریبی دارد

                       در همهمه یِ برگها و ریشه ها

                               و آرزوی عجیبی است که هیچگاه

نصیب علفهای خفته در  سطح

                                    نمی شود .

می ترسم

می ترسم

          دوباره باد بیاید امشب

                                       و مرا

                                        با هجوم خود

                                                         نبرد .

شب است امتدادِ این قصه ی ِ ناتمام

تو با کلاغ ِ قصه پیوستی و

                            هیچگاه به مامن قلبم نرسیدی

تو را در کوچه پس کوچه های ِ داستان گم کردم

                                 و این جاده هنوز می ییچید ،

من از سکوتِ شب به قعر ِ چشم ِ تو راه یافتم

قصه تمام نشد ،

من انتهایی برای ِ آن ساختم

تو فاتح ِ این قصه شدی

تمام ِ سطر سطر ِقصه آن ِ توست

و من

        مغلوبی که نردبان ِ صعود را می ساخت

تو چون قهرمانی

دنکیشوت وار

با آسیابهای ِ بادی ِ خیالت می جنگیدی

در آن هیاهوی ِ مملو از هیچ

مرا نمی دیدی

که چشمهایم را برای ِ ابد بستم

آری

چشمهایم را برای ِ ابد بستم

تا نبینم ذلت قهرمانی را که

                           مرد بود

                               عاشق بود

                                       شاعر بود

و از بام ِ رفیع ِ خیالم

              به حضیض ِ توهم

                             سقوط نمی کرد .

                                                       ۸۰/۱۰/۱۷

جایِ خود را به ابرها میدهی

در آسمانِ بکر ِ خیالم

و یک شهاب

از مشرقِ افقهایِ طولانی

در راستایِ آنچه که

                     ـ نبودی ـ

                               میگذرد .

بی هیچ دلیلی برای زندگی

من دلایلم را به بهانه هایم فروختم

و بهانه هایم را به

                    هیچ

چه کلمه ی مهربانیست این :

                             هیچ

هر جا خود را کم میآوری

مصرفش میکنی

بی هیچ واهمه ای .

چه کلمه ی مهربانیست این :

                              هیچ .

این فقط یک دست نوشته بود
وقتی بعد از مدتها خواندمش دیدم ریتم اندکی دارد
در حد آنکه نمیشود تنها به صورت یک دست نوشته باقی بماند و نوشته شود