هر صبح

     به شکر آنکه زنده برخاسته ام

     از خواب

     هزار هزار ثانیه را

     بی گناه

     به مسلخ می برم

     تا شب

     ...

     دیدی ابراهیم ؟!

     دیدی برای ِ عظیم تر از ذبح ِ توام

     میتوان گریست ؟

                   شاید برایِ ماه

                   شب

                       قصه ی کوتاهی است

                                       که خورشید

                                             رقم میزند . 

به ماهی سیاه کوچولو برای مهربانی بی دریغش :

" من چون حروف ساده و گنگ کتیبه ای

  محتاج ِخوانش ِ تو در قرن ِ حاضرم  "

بر سطحی از هزارتویِ هستیِ گریزپا

با نور زیستم .

گاهی اگرچه شک

       در التهابِ حادثه

                           افسار

                             می گسست .

چون واپسین نگاهِ سلطانی بی خلعت 

                              و قزاقی بی شمشیر

                                   در فراموشیِ جزیره یِ موریس ،

دستهایِ پدر بزرگ

            بر قابِ عکس

                      ماسیده بود

و مرگ

در انتظارِ هجوم

درزِ قاب را

           می کاوید .

...

بخواب پیرِ مرد!

اینجا ، سنگِ قبرها هم،

               بویِ نفت می دهند

و سالهاست که دیگر

کسی از ما نمی پرسد :

                چادرهایمان را

                    در کدامین برزن

                                     به باد

                                    داده ایم .