دچارِ فقرِ کلمه ام

     ته نشین میشوم

      در فترتی عمودی

      که اوجِ بی ثباتی اش

       بر آب نقش می بندد ...

      اینها راست بود ، نه فقط شعر ، اگر که شعر بخوانیش ...

      نیستم ، میروم با ماهی به شعرهایم سامانی بدهم . تا تکلیفم با خودم روشن نشود بر نمی گردم . اما به حرفهایتان سر میزنم .

     صبح ،

           - آغاز ِ یک روز

     و من ،

     منی که هرروز

     تمام میشوم ،

              - تمامتر از دیروز

     چون سایه 

              که در نبود ِ جسم ِ مادی اش

                                      آب می شود .

     ای آنکه می گویند در آسمانی ،

     ریشه ی لوبیایِ سحرآمیزی که مرا به تو

                                          وصل میکرد ،

                                              خشکیده است .

     آیا گاوِ جهالتم را

                به سه لوبیایِ دیگر ،

                                  خریداری ؟

این نوشته هنگامِ خانه تکانی ،پیدا شد . تاریخ ندارد .پایینش نوشته ام: یه عالمِ روز/ هزارتا ماه /تمامِ سالهایِ دنیا... خیلی وقته که برایِ کسی چیزی ننوشتم . خیلی وقتِ که دیگه این جمله ها روهم ،درک نمی کنم . افسوس نمی خورم .. خوشحالم . اما خیلی بده که کرم ، وقتی پروانه میشه ،خودش رو تویِ یه مرحله از دگردیسی جا بذاره و بفهمه که دنیایِ پروانه ها ،رنگارنگِ نه رنگین.

فکر می کنم فلسفه ی خانه تکانی هم ، همینه : تلنگر.

حالا که همه یِ خاکها رو آواره کردم ، حس می کنم  بهتر می بینم . نمی دونم .... شاید هم غبار ، جلویِ چشمم رو گرفته .

" شب است و سکوت و سکوت ، شب است و هجومِ تمامِ فاصله ها .

شب که میشود می آیی . آرام مینشینی بر تنهاییم . حرف نمی شوی که بگویم . درد میشوی ، می گریم . می آیی و میروی . مثلِ عقربکهایِ ساعت ، مثلِ پاهایِ من ، جایِ پایِ توهم بر تنِ ثانیه ها مانده بود .

دردِ من هجومِ ناخواسته ها نیست . دردِ من ، فقدانِ خواسته هاست . وتو...

من مرزِ میانِ خواسته و ناخواستهایت شدم . مرزِ میانِ داشته ها و نداشته ها . تو برایِ من آن چیزی بودی که هیچوقت نبود ومن... نمیدانم ، مرز بودن کارِ سختی است ، خودت بگو که من فقدانِ کدامین خواسته ات شده ام ؟ "