ذهن الکن ستاره بشمارد...ذهن یاغی ستاره می چیند
|
پر از کبوترم در انتظارِ بامِ رفیعی وقوع کن . تباهی ِدسته ای کبوتر شوقی از پرواز کم نمی کند ویرانیِ ِ یک بام شاید . + نوشته شده در 86/04/27 17:43 توسط سمانه |
دیگر این صحن و کلاس این ستونهای ِ دراز قصه ی تکرار است مثل تحریرِ میانِ میزان که به آهنگی غم دار و پر از درد تو را می خواند . + نوشته شده در 86/04/21 21:51 توسط سمانه |
خيابانِ رویایِ مرا قرنها پیش در طرحِ توسعه ی فضایِ سبز تصرف کردند و اکنون خیالِ محالِ " تو می آیی " علفهايِ باران خورده را نشخوار می کند - به همین سادگی ! + نوشته شده در 86/04/16 21:17 توسط سمانه |
دیشب که باریدی یادم نبود پنجره را ببندم که از درزِ فراموشی جاری نشوی در لم یزرع ذهنم یادم نبود از انعکاسِ عریانیِ ماه در آینه گریان شوم و در یابم ستاره ها اتفاقی نا میمونند یادم نبود که بدانم حجمِ تو قطره قطره می میرد و فرو میریزد آنچنانکه متلاشیِ کوه از درون + نوشته شده در 86/04/07 15:4 توسط سمانه |
|
یه درختِ انجیر تویِ حیاطِ پشت خونمون بود... دیروز دیدم حیاطِ خونه خراب شده و اثری از درختِ انجیر نیست . پنجره ی اتاقم , ابتدایِ درختِ انجیر بود . به رسمِ اینکه اسمِ شهیدا رو میذارن اول کوچه...ابتدای اینجا هم باشه به نامِ تو
صفحه نخست
|
